بیا داستانمون رو برات بگم

حدود پنج سال بدون به صورت فریلنسر توی خونه پدری کار میکردم و از جاهای مختلف مثل تبلیغات پیامکی یا آگهی دیوار پروژه می‌گرفتم. همینجوری دست و پا شکسته جلو می‌رفتم تا اینکه یه روز تصمیم گرفتم یه تیم جمع کنم و کارم رو جدی‌تر ادامه بدم. نمی‌دونم چرا اما اون موقع‌ها فکر می‌کردم ملاک موفقیت توی کسب و کار اینه که حتما شرکت بزنی. که بالاخره همین کار رو هم کردم.

اگه اشتباه نکنم سال ۹۹ بود که یه تیم سه‌نفره بودیم که در قالب یه شرکت برای خلق الله وب‌سایت طراحی می‌کردیم. هر نوع وب سایتی که فکرشو بکنی میساختیم. سایت شرکتی، خدماتی، فروشگاهی و حتی پروژه‌های سنگین استارتاپی.

اما با وجود اینکه پروژه داشتیم، اوضاع مالی شرکت اصلاً خوب نبود چون بیشترین وقت و انرژی‌مون میرفت روی پشتیبانی پروژه‌های استارتاپی. همیشه هم با خودم فکر می‌کردم اگه مثلاً ۱۰۰ میلیون تومن (اون موقع خیلی بود) سرمایه داشتم، می‌تونیم یه کمپین درست‌وحسابی راه بندازیم و چندتا پروژه سبک بگیریم تا انقدر وقتمون رو نذاریم برای پروژه‌های سنگین که تهش پول زیادی هم توش نیست.

نمیدونم چرا ما ایرانیا این‌قدر پوست‌کلفتیم! منطقی که نگاه می‌کنی، با وجود اون همه چالش، باید شغلم رو عوض می‌کردم. ولی من اون موقع‌ها اصلاً به این چیزا فکر نمی‌کردم. همین که تو هر استارتاپ، کلی چیز جدید از دنیای برنامه‌نویسی یاد می‌گرفتم، کلی انرژی میگرفتم.

حقیقتش فضای آفیس هم بی‌تأثیر نبود. دو تا اتاق بود و یه تراس بزرگ، طبقه‌ی دوم یه خونه‌ قدیمی تو بافت قدیم شیراز، با یه حیاط پر از درختای نارنج و یه حوض بزرگ. باید بهار باشه، دقیقاً همون تراس، همون‌جا وایسی، بوی بهار نارنج بزنه تو صورتت تا بفهمی چی می‌گم😍. یادش به‌خیر…

اون موقع هنوز تولید محتوا مثل الان فراگیر نشده بود یا حتی اگه محتوا میساختی مثل الان نبود که با قابلیت ریل اینستاگرام، آدم بیشتر دیده بشه. برای همین شرکت‌هایی بیشتر دیده می‌شدن که یا شبکه‌سازی کرده بودن یا بودجه‌ی زیادی برای تبلیغات خرج می‌کردن. اما با وجود اینکه ویدئوهام دیده نمیشد، به خاطر علاقه‌ای که به تولید محتوا داشتم، کنار کدنویسی، محتوا هم تولید می‌کردم. اونم چه محتواهایی! همینجوری شق و رق وایمیسادم جلوی دوربین و فقط حرف میزدم (نگم برات 😂)

با ماشین خودم راه افتادم. برای اقامت هم قرار شد خونه همین دوستمون بمونم، که خب منم از خدا خواسته! اصلاً لازم نیست بگم اوضاع مالی چطور بود! 😅

فرداش که رفتیم آفیس و در رو باز کرد، دقیقاً حس اینو داشتم که یکی لیست رویاهای منو بهش داده و اونم دونه‌دونه‌شون رو تبدیل کرده به واقعیت. همه‌چی انقدر شیک و پرزرق‌وبرق بود که آدم روش نمی‌شد بدون کت‌وشلوار بره سر کار!😅 و جالب اینجا بود که همه‌چی دقیقاً همونی بود که توی تماس تصویری دیده بودم.

پس بدون هیچ حرف اضافه‌ای رفتم تو دل کار؛ چون اصلاً دلم نمی‌خواست همچین فرصتی رو توی زندگیم از دست بدم. کار جلو رفت و رسید به جایی که حدود ۱۰ نفر رو برای بخش‌های مختلف استخدام کرده بودیم. تا اینکه نوبت رسید به تبلیغات و خرج و مخارجش.

بودجه‌ای که برای تبلیغ کنار گذاشته بودن انقدر زیاد بود که یادمه موقع پلن ریختن حسابی استرس داشتم. کی باورش میشه؟ منی که همیشه آرزوی تبلیغ کردن داشتم، حالا برای نوشتن پلن تبلیغاتی اینجوری استرس می‌گرفتم!

خلاصه همه‌چی انقدر خوب پیش می‌رفت که با خیال راحت برگشتم شیراز تا شرکت رو جمع‌وجور کنم و کار رو کلاً ببریم تهران. همین کار رو هم کردم.

تمام میز و صندلی‌های داغون و زپرتی رو فروختیم تا با پولش بتونیم خرج ۳–۴ ماه زندگیمون رو دربیاریم. آخه می‌دونستم با وجود فراهم بودنِ شرایط، قرار نیست به این راحتی‌ها به درآمد برسیم و قطعاً زمان می‌بره تا شرکت جدید به یه پختگی برسه.

درسته که از نظر امکانات و شرایط، همه‌چی عالی بود، اما هنوز باید مسیرمون رو پیدا می‌کردیم. مثلا باید یه پلن درست‌وحسابی برای پیگیری لید مشخص میکردیم که نرخ تبدیل رو توی تبلیغاتمون ببریم بالا یا حتی، یه برنامه مشخص میکردیم برای مدیریت پشتیبانی‌ها، و کلی چیز دیگه که کم‌کم خودش رو نشون می‌داد.

کار به جایی رسید که دیگه طاقتم تموم شد و تصمیم گرفتم عطای اون شرکت پر زرق‌وبرقِ پوشالی رو به لقاش ببخشم. آخرش هم یه شب بارونی همه وسایلم رو جمع کردم و دست از پا درازتر برگشتم شیراز.

منی که همیشه فکر می‌کردم اگه پول بیشتری داشتم می‌تونستم تبلیغ کنم و همه‌چیز درست می‌شد، حالا با گوشت و استخون فهمیده بودم که توی کار قضیه فقط پول نیست. یه شرکت اگه زیرساخت درست‌وحسابی نداشته باشه یا روی منفعت مشتریش تمرکز نکنه، اصلاً نمی‌تونه پایدار بمونه.

از اون به بعد هر سایتی که تحویل می‌دم، جوری کنار مشتری میمونم که مطمئن بشم واقعاً از سایتش نتیجه می‌گیره و کمتر به این فکر کنم که شرکتمون چقدر سریع رشد می‌کنه یا کند.